Review: Spec Ops: The Line

Review: Spec Ops: The Line

Afgelopen week kreeg ik dan eindelijk Spec Ops: The Line binnen voor Xbox 360. Ik wist niet echt wat mij te wachten stond, aangezien ik mij niet echt in de game had verdiept. Spec Ops: The Line leek mij daarom ook in eerste instantie een standaard first-person shooter. Ik werd echter meteen bij het opstarten al verrast, want de game wordt namelijk in third-person gespeeld, herkenbaar uit bijvoorbeeld de Gears of War serie. En dat is het hem nou juist, is Spec Ops: The Line niets meer dan een Gears of War kloon of staat het spel zijn mannetje?

Walker en zijn Delta squad
Spec Ops: The Line speelt zich volledig af in Dubai. Een gigantische zandstorm heeft de stad in chaos gegooid en het Delta team wordt er op uitgestuurd om informatie te verzamelen en overlevenden te evacueren. Soldaat Martin Walker leidt dit team en wordt vergezeld door zijn maatjes Adams en Luugo. Al snel blijkt dat er iets niet helemaal in orde is. De plaatselijke bevolking keert zich tegen je en het wordt een race tegen de klok om gewillige burgers te vinden, die net als het Delta team de zanderige ruïnes van de stad willen ontsnappen. Stap voor stap kom je op de meest gruwelijke wijze achter bepaalde geheimen en zie je in dat jouw team zich in een heuse oorlogssituatie bevindt. Wie zijn de vijanden en wie kan je vertrouwen. Niets is wat het lijkt in de zanderige straten van Dubai.

Tactisch oorlog voeren in het zand
In Spec Ops: The Line draait het voornamelijk om strategie en het slimme gebruik van beschutting. Het word niet aangeraden om Rambo-stijl op een groep vijanden af te rennen om ze uit te schakelen. Je gebruikt net als in Gears of War en Mass Effect cover. Van autowrakken tot en met kogelgaten doorboorde muurtjes, er is altijd wel een veilige plek om even op adem te komen. Door commando’s te geven aan je team kan je er bijvoorbeeld voor zorgen dat zij geluidloos bewakers uitschakelen, groepen vijanden “stunnen” of die vervelende sluipschutters uitschakelen. De interactieve omgeving zorgt ervoor dat er genoeg mogelijkheden zijn om een vijand te verrassen met een gigantische gasexplosie of ze te verblinden door een granaat in het zand te gooien.

De verschillende moeilijkheidsgraden zorgen ervoor dat spelers van ieder kaliber plezier kunnen hebben met Spec Ops: The Line. Doorgewinterde Gears of War spelers walsen naar mijn mening makkelijk door het spel heen. De 15 verschillende hoofdstukken zijn niet heel erg verschillend, maar zorgen wel voor een goede immersie. Er zijn zoveel plotwendingen en keuzes in dit spel dat ik de controller maar niet wou neerleggen. De keuzes die je moet maken zijn vaak ook nog vrij extreem. Laat je een verrader bijvoorbeeld doodbranden of verlos je hem uit zijn lijden met een zilveren kogel? Zo zijn er vele momenten in het spel waar je zal moeten kiezen wat moreel verantwoord is. Dit spel is daarom ook niet echt geschikt voor de jongere gamers onder ons.

Maai vijanden neer zonder Active Reload
De gameplay en controls van Spec Ops: The Line zijn vrijwel identiek aan Gears of War. Je hebt een zogenaamde “roadie run” om snel over het slagveld te manoeuvreren, maar helaas geen active reload waardoor je wapen sterker wordt als je op het perfecte moment herlaadt. Dit miste ik eerlijk gezegd wel een beetje. Tijdens het spelen vindt je veel verschillende wapens, maar uiteindelijk zal je het toch voornamelijk bij je twee favoriete wapens houden.

Zon, zand en…zand?
Begrijp me niet verkeerd, Spec Ops: The Line heeft een bepaalde look die goed werkt. Ik vind het alleen niet altijd erg indrukwekkend. Het gebruik van warme kleuren en prachtige lichteffecten zorgen zeker wel voor een geweldige sfeer, maar na een tijdje wordt het allemaal toch een beetje te eentonig. Textures moeten soms even inladen en zijn niet altijd heel gedetaileerd. Ik moet wel toegeven dat er een aantal momenten in het spel waren waardoor ik echt even stil moest staan en van de omgeving moest genieten. De personages zien er overigens wel heel goed uit, niets op aan te merken. Het heeft allemaal een heel plezierig cinematisch tintje.

De muziek en geluidseffecten in Spec Ops: The Line zijn zeer goed gedaan. De vele explosies, opstuivend zand en machinegeweer geluiden worden tijdens de vele chaotische momenten in het spel ondersteund door keiharde Amerikaanse rock muziek. Back to the seventies, maar dan bewapend met een AK47 inplaats van een bos bloemen in je haar. De dialogen tussen Walker, Adams en Luugo zijn vaak hilarisch en beginnen op den duur steeds groffer te worden. Zo begint het met een “Kill Confirmed” in het begin van het spel en eindigt het met een “Fucking Kill Confirmed” naarmate de climax van het verhaal word bereikt. Walker is het op een gegeven moment in ieder geval erg zat. Wees niet verbaasd als je door vijanden uitgescholden wordt. Je bent immers wel in een oorlogssituatie beland.

Samen of in je eentje in de zandbak
De singleplayer campaign van Spec Ops: The Line is een leuke achtbaanrit in een gigantische zandbak vol met ruïnes van wolkenkrabbers, autowrakken en zelfs vliegtuigwrakken. De vele keuzes in het spel geven de achievement junkies onder ons in ieder geval na het uitspelen nog wel wat te doen. De multiplayer is vermakelijk maar de slechte controls zorgen vaak voor levensbedreigende situaties en onnodig sterven.  Toch is de game wel heel vermakelijk. Had echter wel wat local co-op willen zien want daar leent het spel zich geweldig voor.

De multiplayer modus in Spec Ops: The Line is zeer uitgebreid. Zo kun je met een groep vrienden of vreemden los gaan met:

  • Chaos – De Deatmatch modus van Spec Ops: The Line. Iedereen vecht hier zoals vanouds tegen elkaar in explosieve vuurgevechten.
  • Rally Point – Bescherm jouw team’s Rally Point en gebruik de minimap om nieuwe Rally Points te vinden.
  • Buried – Vernietig zogenaamde “Vital Points” van de vijand om zo de “High Value Target’s” te vinden.
  • Mutiny – Precies als Chaos maar dan in teamverband.
  • Attrition – Team eliminatie zonder respawns. Het is dus erg belangrijk om goed te communiceren en samen te werken.
  • Uplink – Com station activeren en beschermen om zoveel mogelijk punten te verdienen.

Al dit geweld vind plaats op verschillende plekken uit de singleplayer campaign. De maps zijn Crowsnest, Dockside, Last Resort, Extinction, Consumed en Windgate. Op de een of andere manier werd er online voornamelijk op de map Extinction gespeeld. Er zijn verder een tweetal factions (Exiles en Damned) waar je je bij kan aansluiten en vechten als gunner, medic, breacher, sniper of officer. De verschillende wapen loadouts, perks en customization mogelijkheden zorgen toch wel voor een vermakelijke multiplayer modus.  Ik moet alleen zeggen dat er wel leukere shooters op de markt zijn verschenen. Deze game is dus niet voor iedereen weggelegd.

3nter Conclusie
Gameplay
Spec Ops: The Line is een vermakelijke shooter geworden, het grootste probleem is echter de afwezigheid van local co-op en replayvalue. Het spel blijft uiteindelijk niets meer als een Gears of War kloon in een leuk jasje. Je kan het vergelijken met Shadow Gun.
Graphics
Grafisch ziet het er allemaal wel gelikt uit. Ik vond de omgeving op een gegeven moment een beetje eentonig worden. Het verkennen van de vele luxe gebouwen in Dubai was daarom ook een verfrissende afwisseling ten opzichte van de zanderige straten.
Sound
Met het geluid zit het wel redelijk snor in Spec Ops: The Line. De dialogen tussen Walker, Admas en Luugo zijn hilarisch en soms grof. Er wordt heel veel gescholden in dit spel. Maar wat verwacht je dan ook van adrenaline gedreven soldaten die constant in levensgevaar zijn. De muziek en geluidseffecten zijn verder ook goed gedaan en zorgen voor een goede sfeer.
Replay
Tot mijn grote teleurstelling heeft Spec Ops: The Line weinig replay waarde. Je moet echt een achievement junkie zijn om aan je trekken te komen want er valt bar weinig te halen.
Site Score
4.5
Overall
Spec Ops: The Line is een zeer vermakelijk spel, maar tegenwoordig niets bijzonders meer. Met een local co-op mogelijkheid had het spel mogelijk een wat langere levensduur kunnen hebben. Het spel is zeker niet slecht, maar gewoon niet bijzonder genoeg.

Nino Pinto

Nino Pinto

Graphic Designer, Editor
Gepassioneerd gamer, vormgever, schrijver en toy verzamelaar. Ook ik ben begonnen met gamen tijdens het 8-bit tijdperk. Mijn eerste console was namelijk de Sega Mastersystem II. Mijn Top 3 games van 2012 zijn Borderlands 2, Darksiders 2 en Transformers Fall of Cybertron! #GameOn